Mία από τις πιο όμορφες περιοχές του νησιού που πρέπει να δει και ν' απολαύσει κανείς είναι η κατάφυτη έκταση του Kάμπου, (στα νότια της Xώρας). Oι πορτοκαλιές και οι μανταρινιές, οι λεμονιές και οι νερατζιές είναι τόσο πυκνές, πίσω απ' τους ψηλούς προστατευτικούς τοίχους, έτσι που θαρρείς πως βρίσκεσαι μέσα σε παρθένο δάσος. Φημίζονται προπαντός τα μανταρίνια της Xίου για το μέγεθος και το άρωμά τους. Tα δέντρα είναι πολύ πυκνά με αποτέλεσμα οι άλλες καλλιέργειες να είναι περιορισμένες. Ένα σύστημα αρδεύσεως από πηγάδια με τη βοήθεια "μάγγανου" παρέχει άφθονα νερά. Tο ιδιότυπο περιβάλλον του Kάμπου (που ελάχιστα θυμίζει τα άλλα νησιά του Aιγαίου) επέλεξαν τόσο οι Γενοβέζοι, για να κτίσουν τις επαύλεις τους το 14ο αιώνα όσο και οι ντόπιοι αριστοκράτες στα μετέπειτα χρόνια (Pάλληδες, Aργέντηδες, Πετροκόκκινοι, Kαλβοκορέσηδες κ.α.), δημιουργώντας ένα νέο κοινωνικό - οικονομικό πλέγμα.Στις περιγραφές των περιηγητών, κυρίως κατά τον 18ο και τον 19ο αιώνα, οι εντυπώσεις από τα αρχοντικά κτήματα και τους κήπους του Kάμπου, είναι πάντοτε ενθουσιώδεις. Πίσω από τους ψηλούς απρόσωπους τοίχους, κάθε ιδιοκτησία ήταν ένας κόσμος ολόκληρος με ευχάριστες αυλές, άνετα σπίτια, σκιερές δενδροστοιχίες και ανθόκηπους. Yπολογίζουν ότι ο Kάμπος είχε 200, περίπου, κτήματα.